De perfecte influencer
Het was weer eens zover. Het was na een lange werkdag, zo’n dag waarop alle collega’s zich letterlijk de benen onder het lijf vandaan hadden gerend. Zo’n dag, waarop de rijen kopers de hele winkel vulden. En er geen einde aan leek te komen. Zo’n dag, die voor iedereen uitputtend is, fysiek, mentaal en emotioneel. Na zo’n werkdag keken we allemaal enorm uit naar sluitingstijd – ook nog eens een uur later dan normaal. Eindelijk… Maar onze leidinggevenden hadden wat anders bedacht. Namelijk, dat we met z’n allen nog wel even wat konden voorbereiden voor de volgende dag…
Natuurlijk snap ik dat er werk gedaan moet worden en dat er soms dingen blijven liggen. Ik weet van mezelf dat ik – net als mijn collega’s overigens – de beroerdste niet ben, en best graag wil helpen. Maar na zo’n dag? Het heeft iets te maken met schaarste. Dat het gewoon nóóit genoeg is. Dat je het maximale uit de koe moet melken, of dat je dat althans moet proberen, zelfs al is het helder dat er geen druppel melk meer in het beest zit.
Niemand zei iets en ik was kwaad
Niemand zei iets… Als brave meisjes gingen we keurig aan de slag. Mopperend, met boze gezichten, dat wel.
En ik was kwaad. Echt heel kwaad. Het verzoek overviel me ook deze keer weer. Zelf zou ik de keuze maken om zo’n dag echt anders af te sluiten met mijn medewerkers. Maar goed, in mijn bijbaantje is dat nou eenmaal niet mijn taak. Toch had ik al vaker aangegeven dat ik het op deze manier afsluiten van een dag allesbehalve bonding of motiverend vond. Sterker nog, dat ik na een werkdag waarin ik er qua energie fiks mijn best voor had gedaan om ondanks vermoeidheid vrolijk, vriendelijk en behulpzaam te zijn naar klanten en collega’s, op deze manier leeg en met een rot-gevoel mijn dag afsloot. Blijkbaar was dat geen geldig argument.
Ik zei er dan ook deze keer ter plekke – als enige – wel iets van. En ik kreeg een heel negatieve reactie terug – iets in de trant van: dat zij dat prima van ons konden vragen en dat van mij verwacht werd dat ik “zo sociaal was” om mee te doen.
Zijn we zo bang voor mensen die “de leiding” hebben?
Toen ik eindelijk naar huis kon, kwam de stoom uit mijn oren. Ik voelde me ongezien, onbelangrijk en behandeld als een klein kind. En waarom in hemelsnaam zei niemand anders iets – alwéér niet? Willen we zo graag “de lieve vrede” bewaren? Dat we ons op deze manier laten behandelen? Zijn we zo bang voor mensen die “de leiding” hebben?
Voor mij gaat het daar al mis. Voor mij heeft “de leiding hebben” niet te maken met de macht hebben om mensen voor je aan het werk te zetten, maar met zorgen dat die mensen zich gemotiveerd, geïnspireerd en gewaardeerd voelen om aan het werk te gaan. Dat er een veilig en collegiaal werkklimaat gecreëerd wordt, waarin niemand over zijn of haar grenzen hoeft te gaan en als die grenzen dan een keer moeten worden opgerekt – dat kan en mag natuurlijk – dat daar dan even bij stil wordt gestaan (i.p.v. dat er nóg meer wordt gevraagd). Dat gevoel van “macht” en “nooit genoeg” zijn uitingen van een oude manier van patriarchale bedrijfsvoering, die heel erg tegen mijn levensvisie indruisen. Gelukkig heb ik in mijn eigen bedrijf alle gelegenheid om die visie uit te dragen en – samen met mijn klanten – een bijdrage te leveren aan het creëren van nieuwe vormen van leiderschap in onze wereld.
Boos op mezelf
En tja… daar zat ook een deel van mijn boosheid. En die was naar mijzelf toe. Want waarom laat ik dit toe? Waarom voel ik mezelf nog altijd afhankelijk hiervan? Als ik er zo naar kijk, dan snap ik ook wel weer waarom niemand op zo’n moment iets zegt. Er zit iets in van: “we hebben er toch geen invloed op, we zijn er nou eenmaal afhankelijk van, dus dan maar zo min mogelijk energie aan geven”. Dat doen we tegenwoordig in de wereld heel veel, met politiek, met mensen die gedrag vertonen wat eigenlijk niet kan…
En eigenlijk was ik ook boos op mezelf dat ik toch weer degene was die er wél wat van gezegd had. En dus die negatieve reactie over mezelf had afgeroepen. Want, zo zei ik tegen mezelf, “het maakt toch niets uit”. Ik had dit al zo vaak geprobeerd en ik had er geen invloed op.
We zijn allemaal influencers
Vannacht werd ik – zo werkt dat vaak bij mij – wakker met een ander inzicht. Het maakt wel degelijk uit! We zijn namelijk allemaal influencers.
Allereerst had ik mezelf in deze situatie te vertellen, dat ik het juist perfect had gedaan. Dat ik helemaal niet altijd alleen maar aardig en vriendelijk hoef te zijn, dat ik gerust ook mijn grenzen aan mag geven. Dat ik mijn boosheid en teleurstelling over iets gerust mag uiten. Dat voelde al een stuk beter. Iets met zelfliefde of zo…
Verder ben ik een echte Generator: ik werk graag hard, want ik vind het werken met mensen en ook de dynamiek en de drukte vaak heel leuk. Maar als je me overvraagt, dan word ik chagrijnig, want ik kom in mijn niet-zelf terecht. Niet bepaald verwijtbaar na uren keihard werken – er zit een grens aan dingen en dat is oké.
Ik mocht ook trots op mezelf zijn dat ik er juist – wéér – iets van gezegd had! Ik ging er door de negatieve reactie te veel van uit dat het “geen invloed’ had, maar dat is natuurlijk niet waar. Iets heeft altijd invloed, alleen niet altijd zichtbaar of hoorbaar.
Daarnaast is één van de gedefinieerde poorten in mijn Human Design blauwdruk “venturing to the extremes”. Het hoort bij mij om lekker door te kunnen “zeiken” over iets. En tegenwoordig doe ik dat dan ook, als ik vind dat dat nodig is.
Op heel veel vlakken dus heel mooi trouw gebleven aan mezelf dus.
En wat de meest liefdevolle en wijze realisatie was: ik ben op die manier de perfecte influencer. Als mensen hebben we allemaal invloed op elkaar. En zo is het ook bedoeld.
Jij bent de perfecte influencer
Je hoeft niet je best te doen om een influencer te zijn. Dat bén je namelijk al.
Hoe meer je bent wie je echt bent, hoe meer je die influencer bent.
Je hoeft ook niet na te denken over wat voor influencer je zou willen zijn.
Nogmaals: je bént al een influencer. De perfecte influencer.
Hoe meer jij trouw bent aan wie je werkelijk bent – en dat houdt in dat er óók schaduwkanten naar voren mogen komen! – hoe meer jij de perfecte influencer bent.
Mijn boosheid verdween met zelfliefde en deze mooie inzichten als sneeuw voor de zon. Boosheid is namelijk óók gewoon een energie.
Wat we – zeker als vrouwen! – vaak doen met boosheid is in slachtofferschap vervallen. Ik heb het in elk geval heel vaak in mijn leven gedaan. Weer iets met dat gevoel van “geen invloed hebben” of “de lieve vrede willen bewaren”. Enorm geconditioneerd denken en gedrag. Slachtofferschap is onszelf kleiner maken en de pijlen van boosheid op onszelf richten.
Kun je voelen wat er dan met de energie van boosheid gebeurt?
Ik geloof dat dat is wat we meer en meer mogen leren: die invloed die we hebben die is precies zoals hij moet zijn. Die triggers, die spiegels, het is allemaal energie die in beweging komt.
Energie is heel subtiel: jouw invloed of impact is niet altijd direct in de wereld hoorbaar of zichtbaar. Maar ze ís er wel degelijk. Ze zet ook altijd iets – ergens of in iemand – in beweging.
Vertrouw er maar op dat de energie die jij komt brengen van invloed is. Want jij? Jij bent de perfecte influencer.
Liefs,
Monique van der Hoeven,
Zing je Eigenwijs
Zou jij wel eens wat meer op het leven van energie en frequentie naar jezelf willen kijken? Dan nodig ik je van harte uit voor een gratis Dust-off sessie met met mij – stoffen we dat prachtige goud wat jij in je draagt samen alvast een beetje af. Kijk hier voor meer informatie en/of om een afspraak te maken!
Of boek meteen je afspraak in mijn agenda:
